Bogucin - "Park przy stawie"

Park pałacowy [Mapa - 183kB] [Zdjęcia]
    Stan występujących w parku drzew pozwala przypuszczać, że został on założony w latach 80-tych XIX wieku. W roku 1918 majątek o powierzchni 94ha wraz z parkiem. Park przy młynie nie podlegał na przestrzeni lat istotnym przemianom w zakresie kompozycji i układu. Centralną część zajmował rozległy staw, otoczony drzewostanem (głównie olchy, wierzby i lipy) - znacznie mniej zwartym w pobliżu budynków. Dzięki takiemu rozmieszczeniu drzew uzyskano szerokie perspektywy widokowe w kierunku przeciwległych brzegów.
    W pobliżu młyna linia brzegowa wydłuża się w półwysep w kształcie klina, oddzielony pasmem wody od znajdującej się w stawie wysepki. Z półwyspu ponad kaskadą na jazie przerzucony był mostek prowadzący na drygi brzeg rzeczki. Zbiornik wodny, chociaż utworzony sztucznie, w niektórych miejscach dochodził do 5 metrów głębokości. Miał zagospodarowane obrzeża, wysokie skarpy, czyste dno. Przy pomocy zastawek na jazie regulowano poziom zwierciadła wody. Zbiornik wodny o tak dużej powierzchni, około 10 ha wywierał korzystny wpływ na mikroklimat rejonu. W okresach suszy retencjonował zapasy wody, nawadniając okoliczne uprawy, łąki i naturalne zespoły roślinne. Staw obfitował w rozmaite gatunki ryb, Corocznie odławiano z niego około 1 tony karpi, leszczyny, okonki, szczupaków, płotek i węgorzy. Oprócz tego w pobliżu stawu znajdowały schronienie wydry i piżmaki oraz różnego rodzaju ptactwo wodne.
    Z chwilą zniszczenia jazu, co nastąpiło w latach 50-tych, rozpoczyna się proces nadmiernego odpływu wody ze stawu i obniżenia lustra wody. Odsłonięte skarpy brzegowe zaczęły zarastać roślinnością bagienną postępującą w głąb stawu.
    Główną arterią komunikacyjną parku była droga prowadząca od pałacyku wzdłuż grobli (na tym, odcinku obsadzona lipami), zwężająca się następnie w ścieżkę koliście obiegającą staw, łącząca się z aleją kasztanową w szeroki podjazd kończący się domem. Drzewostan parkowy liczny, choć niezróżnicowany gatunkowo, łączył się łagodnie z otaczającymi park polami, łąkami i porastającymi skarpy doliny lasami. Na podwórzu znajdowały się trzy efektowne egzemplarze wierzby białej o pokroju wierzby płaczącej, które okrywały cieniem wejście i taras budynku.
    W okresie okupacji majątkiem zajmuje się niemiecki zarządca, który nie wprowadza żadnych zmian, utrzymuje zarówno budynki jak i park w dobrym stanie. Po wojnie do majątku powracają prawowici właściciele, tzn. rodzina Krokowskich o gospodarują do roku 1949. W trakcie przeprowadzenia reformy rolnej, gospodarstwo w Bogucinie wraz z gruntami zostaje upaństwowione i przekazane Państwowym Gospodarstwom Rolnym zrzeszonym w Ośrodkach Zaopatrzenia Rolniczego. Początkowo jest to PGR Naramowice, a po pewnym czasie PGR Owińska.
    W latach 1950 – 1960 na terenach obecnych stawów rybnych, znajdowały się magazyny lodu dla Poznańskiej Spółdzielni Mleczarskiej. Lód był wycinany zimą z zamarzniętych zbiorników wodnych i składowany w specjalnych barakach izolowanych min. słomą. W takich warunkach lód służący jako czynnik chłodniczy do produkcji lodów, oraz do przetwórstwa mleka, dostępny był przez cały rok.. W ówczesnych czasach, lody były jednym z podstawowych produktów wytwarzanych przez Zakład. Z ramienia Spółdzielni Mleczarskiej za składowanie lodu odpowiedzialny był pan Marian Królak. Za wydobycie i składowanie, pan inż. Szarecki, który opracował specjalne metody wycinania brył, z lodowej tafli zamarzniętych stawów. W zbiorze lodu uczestniczyli również mieszkańcy Bogucina. W 1952 roku następuje zmiana użytkownika. Znaczną część gruntów dawnego majątku przejmuje tworząca się w tym czasie Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w Janikowie.. Pozostała część – resztówka z młynem, pałacykiem, parkiem i stawem – jest przekazana Gromadzkiej Radzie Narodowej w Kobylnicy (po 1975 roku – Gmina Rada Narodowa w Swarzędzu), która administruje budynkami i parkiem.

Wstecz - STRONA GŁÓWNA