Początki

    W 2003 r. minęło 750 lat od czasu, kiedy obok siebie pojawiły się nazwy Poznania i Bogucina. Miasto zachowało udokumentowaną historycznie ciągłość swoich losów. Bogucinowi historia nie dała takiej szansy. Przeniesienie Poznania na lewy brzeg Warty oddaliło od niego najstarszy Bogucin. Potem miasto coraz bardziej zbliżało się do niego. Najpierw, jeszcze nie administracyjnie, pruskimi umocnieniami obronnymi - Fort IV i III, w połowie XIX wieku. Faktycznym przybliżeniem stało się włączenie w granice Poznania dzielnicy Główna w 1920 r. Następnie budowanym przez Niemców od 1940 r. obecnym cmentarzem Miłostowo. Na niemieckim planie miasta z 1941 r. granica miasta w rejonie dzisiejszego skrzyżowania ulic Bałtyckiej i Gnieźnieńskiej ma taki sam bądź bardzo podobny jak dziś. Dziś Bogucin jest miejscowością leżącą 8 km na północny - wschód od centrum Poznania. W dolinie rzeki Głównej, przy drogowej i kolejowej Poznań – Gniezno. Jego granice stykają się z granicami miasta Poznania.

    Bogucin wymieniony został w dokumencie lokacyjnym Poznania z 1253 roku, obok szesnastu innych wsi, dziś niektóre z nich są częścią miasta jak choćby Winiary, Umultowo, Jeżyce, które pełniły rolę zaopatrzeniową dla niego. Razem z nimi nadali go Piastowie wielkopolscy: Przemysł I i jego brat Bolesława Pobożny biskupowi Tomaszowi dla nowo lokowanego miasta na lewym brzegu Warty.Bogucin jest nazwą patronimiczną, czyli odojcowską, pochodzącą od imienia jej właściciela. Bohut, Bogut to imię staroczeskie, jego polskim odpowiednikiem może być Bogusz. W pierwotnej wersji jego nazwa brzmiała Boguthe Villa. Niestety poza dokumentem lokacyjnym, nie występuje ona nigdy później. Być może osada ta została wchłonięta przez inną większą albo zanikła i jej nazwa przestała być używana. Mieszkańcy powołując się na źródła kościelne wymieniają też nazwę Boguszyn. Przed rokiem 1720 przy młynie nad rzeką Główną została założona osada o nazwie Hammer. W języku potocznym, nieco spolszczona brzmiała ona Hamry bądź Homry. Hammer to słowo niemieckie, może oznaczać tyle, co Kuźnica a w dosłownym tłumaczeniu młot. W roku 1919 nowe władze odradzającej się po zaborach Polski, nadały nowe polskie nazwy miejscowościom o mianach niemieckich. Wykorzystano przy tym wiedzę i opracowania księdza Stanisława Kozierowskiego, proboszcza parafii skórzewskiej, badacza historii Polski, wielkiego miłośnika Poznania i Wielkopolski. W ten sposób Bogucin, jest nazwą sztucznie nadaną osadzie młyńskiej, o niemieckiej nazwie Hammer, znajdującej się na terenach domniemanego Boguthe Villa. W podobny sposób powstały nazwy Miłostowo, Smochowice, Szydłowo (część Naramowic) w dzisiejszym Poznaniu. To, że nazwa wsi później zanikła mogło być związane z jej położeniem na terenie trudnym do zagospodarowania. W wiekach XVI, XVII i XVIII pojawiło się w Polsce czynszowe osadnictwo olęderskie. Wzięło ono swoją nazwę od jego pionierów, Holendrów ze staropolska zwanych olędrami. Jego istotą było zakładanie osad na terenach trudnych do zagospodarowania, często mających w nazwie „Olędry”. Najczęściej były to miejsca zbyt wilgotne albo piaszczyste i suche. W latach 1597- 1793 w siedmiu z dziesięciu powiatów właściwej Wielkopolski, we wszystkich typach własności ziemskiej, założono 721 osad olęderskich. Jedna z nich powstała we własności biskupiej w, kluczu poznańskim latyfundium. Były Głowieńskie albo Główieńskie Olędry. Założono je w 2 połowie XVIII  wieku na wschód od wsi Główna. Przy drodze z Poznania do Pobiedzisk, na południowy- wschód od strumienia Główna, prawego dopływu Warty. Obecnie jest to teren miedzy strumieniem i ulicą Gnieźnieńską, w okolicy jej skrzyżowania z ulicą Bałtycką, na południowy wschód od niego - czyli w granicach obecnego Bogucina. Lokacja tej małej osady, kolonii, o planowanym obszarze najmniej 4 półhub - około 33 ha, okazała się prawdopodobnie krótkotrwała, a co za tym idzie nieudana. Dopiero Hammer okazał się trwały i dał początek dzisiejszemu  Bogucinowi. Według danych z roku 1880 Hammer to folwark i młyn w powiecie poznańskim. Tworzył razem z dwoma miejscowościami: Główno i Darmosz gminę. Darmosz – osada, tam znajdowała się karczma, stąd nazwa. Obecnie część Bogucina w okolicach ulicy Grzybowej za torami kolejowymi w stronę ulicy Bałtyckiej. Homry zamieszkiwało 101 mieszkańców, w tym 21 wyznania ewangelicko - augsburskiego i 80 wyznania katolickiego, z czego 13 osób było analfabetami. Nie umiało pisać ani czytać. Na terenie folwarku znajdowało się siedem domów. Do Hamra i Darmosza należało 397 mórg ziemi rolnej.W latach okupacji Bogucin przemianowano na Torshammer. Na terenie osady istniał podobno przejściowy obóz pracy dla ludności żydowskiej. Kobiet budujących umocnienia na terenach obecnego cmentarza Miłostowo.

Wstecz - STRONA GŁÓWNA